top of page

Hand in hand met mijn angst

Mijn angst. Ik ken haar goed. En lang heb ik haar gezien als een klein monstertje. Een klein monstertje dat zich opkrulde in mijn buik. Als een knoop die de energie vastzette. Ze brulde zo hard, dat mijn keel ervan op slot sloeg. Geen adem meer.


Dat monstertje, dat wilde ik niet. Ik deed er alles aan om haar te negeren. En ik vond mijn weg naar mijn hoofd. Zolang ik het leven en mijzelf probeerde te begrijpen, hield ik de controle. Want dat kleine monstertje, dat bewoog daar ongecontroleerd in mij.


Ik zocht naar manieren om haar niet te hoeven voelen. In overmatig sporten en gezond leven. In relaties, opleidingen en ambities. Maar dat kleine monstertje. Dat bleef van zich laten horen. Ik volgde tal van opleidingen. Ging naar verschillende coaches. Retraites en workshops. Diep van binnen zocht ik nog steeds een oplossing voor dat kleine bange monstertje in mij.


Angst is altijd een beetje bij mij. En zolang ik haar zachtjes bij de hand neem, kan ik zelf voorop blijven gaan.

Stapje voor stapje leerde ik te luisteren. Te vertragen en werkelijk te kijken. En nu pas zie ik haar. Dit kleine monstertje, is geen monster. Het is een klein meisje, dat de wereld zo overweldigend vond toen zij op Aarde kwam. Een klein meisje dat houvast zoekt, omdat wat ze meemaakte zo groot voelde.


En nu ik haar werkelijk kan zien, begrijp ik pas dat de angst niet weg hoeft. Maar dat angst altijd een plek in mijn leven heeft. Dat het leren accepteren is, in plaats van ervan weg. Angst is altijd een beetje bij mij. En zolang ik haar zachtjes bij de hand neem, kan ik zelf voorop blijven gaan. Hand in hand met mijn angst.


Comments


bottom of page